ကုက္ကုရုက္ခေတ္တဇာတ်တော်

ကုက္ကုရုက္ခေတ္တဇာတ်တော်

ရှေးပဝေဏ်က ဘုရားအလောင်းတော်သည် ရသေ့ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုရသေ့ကြီးသည် တောနက်ကြီးတစ်ခုအလယ်၌ ကျောင်းတစ်ဆောင် ဆောက်ကာ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ တောကြီးသည်ကား အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူသူအရပ်စကားကိုပင် ကြားရခဲလှသည်။ ရသေ့ကြီးကား သမာဓိထူထောင်၍ တရားကို အားထုတ်တော်မူ၏။ နေ့စဉ် နံနက်မိုးလင်း အချိန်တွင် တောစပ်သို့ ကြွ၍ ဆွမ်းခံတော်မူပြီးလျှင် ကျောင်းသို့ ပြန်လည်ကြွမြန်းကာ ဥပုသ်သီလကို စောင့်ထိန်းတော်မူသည်။

တစ်နေ့သော် ရသေ့ကြီးသည် ဆွမ်းခံကြွလာရာ တောစပ်၌ နွားကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့လေ၏။ ထိုနွားကျောင်းသားကား မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တ ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်၌ မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် နွားများကို မြက်စားရန် ခေါ်လာခဲ့ရာ ထိုအရပ်၌ ကစားနေခြင်း ဖြစ်၏။ ရသေ့ကြီးနှင့် မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တတို့ တွေ့ဆုံကြသောအခါ ရသေ့ကြီးက နွားကျောင်းသားကို မေးမြန်းလေ၏။

“အမောင်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤအရပ်သို့ ရောက်လာသနည်း။ ဤအရပ်ကား လူသူအလွန်နည်းပါးသော တောကြီးဖြစ်၏။”

မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တက ရိုသေစွာ လျှောက်ထားလေ၏။ “အရှင်ရသေ့မြတ်စွာဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကား နွားကျောင်းသားဖြစ်ပါ၏။ နွားများကို မြက်စားရန် ခေါ်လာခဲ့ရာ ဤအရပ်သို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပါ၏။”

ရသေ့ကြီးက နွားကျောင်းသား၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင် နွားကျောင်းသားအား တရားတော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ “အမောင်၊ အသက်ရှည်ရှည် နေရခြင်းသည် အကျိုးမများပေ။ အကျိုးရှိသည်ကား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော အသက်တာပင် ဖြစ်၏။ မင်းကား နွားများကို ကျောင်းရုံမက၊ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ကျောင်းရမည်။ သီလနှင့် ပြည့်စုံသော အသက်တာကို ကျင့်သုံးရမည်။”

မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် ရသေ့ကြီး၏ တရားစကားကို ကြားနာတော်မူလျှင် ကြည်ညိုစိတ်များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ရသေ့ကြီးအား ဖူးမြော်၍ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။ အိမ်သို့ ရောက်လျှင် မိဘများအား ရသေ့ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြောပြလေ၏။ မိဘများကား သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားနာတော်မူလျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူ၏။

ထိုနေ့မှစ၍ မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် ရသေ့ကြီး၏ တရားစကားကို အမြဲအမှတ်ရလျက် မိမိ၏ အသက်တာကို သီလနှင့် ပြည့်စုံအောင် ကျင့်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။ နွားများကို ကျောင်းရုံမက၊ မိမိကိုယ်ကိုလည်း သီလစင်ကြယ်အောင် ကျင့်သုံးလေ၏။ နေ့စဉ် ရသေ့ကြီးထံသို့ သွားရောက်၍ တရားနာကြားလေ၏။

တစ်နေ့သော် ရသေ့ကြီးသည် မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တအား ခေါ်တော်မူ၍ မေးမြန်းလေ၏။ “အမောင်၊ သင့်အား ယခုအခါ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော အသက်တာကို ကျင့်သုံးနေသည်ကို ငါမြင်၏။ သင်ကား အလွန်တရာ ထူးခြားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။”

မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် ရိုသေစွာ လျှောက်ထားလေ၏။ “အရှင်ရသေ့မြတ်စွာဘုရား၊ အရှင်ဘုရား၏ တရားစကားတော်ကို နာကြားရသည်မှစ၍ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် ပြောင်းလဲသွားပါ၏။ အရှင်ဘုရား၏ တရားတော်ကား အလွန်တရာ မှန်ကန်ပြီး အကျိုးရှိပါ၏။”

ရသေ့ကြီးသည် မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တ၏ စကားကို ကြားနာတော်မူလျှင် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ “အမောင်၊ သင်ကား အလွန်တရာ ကောင်းသော စိတ်ထားရှိသူ ဖြစ်၏။ ငါကား သင်အား အလွန်တရာ မြတ်နိုး၏။”

ထိုအချိန်မှစ၍ မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် ရသေ့ကြီးနှင့် အလွန်တရာ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ကြလေ၏။ ရသေ့ကြီးကား မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တအား သမားတော်ကြီးတစ်ဦးအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးတော်မူ၏။ မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည်လည်း ရသေ့ကြီးထံမှ ဆေးပညာကို အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်လေ၏။

တစ်နေ့သော် ရသေ့ကြီးသည် မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တအား ခေါ်တော်မူ၍ မေးမြန်းလေ၏။ “အမောင်၊ သင်ကား ယခုအခါ ဆေးပညာကို အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်လေပြီ။ သို့ဖြစ်၍ သင်ကား တောထဲမှ ထွက်ခွာ၍ လူ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးလျှင် လူတို့အား ဆေးကုသပေးသင့်၏။”

မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် ရသေ့ကြီး၏ စကားကို ကြားနာတော်မူလျှင် ခွင့်တောင်း၍ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။ အိမ်သို့ ရောက်လျှင် မိဘများအား ရသေ့ကြီး၏ အဆုံးအမကို ပြောပြလေ၏။ မိဘများကား သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားနာတော်မူလျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူ၏။

ထို့နောက် မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် မိမိ၏ ဆေးပညာဖြင့် လူတို့အား ဆေးကုသပေးလေ၏။ ထိုအချိန်၌ ထိုဒေသတွင် အလွန်တရာ ဆိုးရွားသော ရောဂါတစ်မျိုး ပျံ့နှံ့လျက် ရှိလေ၏။ လူအများတို့သည် ထိုရောဂါကို ခံစားနေရကြ၏။ မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် မိမိ၏ ဆေးပညာဖြင့် လူအများတို့အား ကယ်တင်တော်မူ၏။ ထိုအခါ လူအများတို့သည် မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တအား အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်ကြလေ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် သူ၏ ဆေးပညာဖြင့် လူအများတို့အား ကယ်တင်တော်မူလျက် အလွန်တရာ ကျော်ကြားသော ဆရာဝန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလေ၏။ သူကား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော အသက်တာကို ကျင့်သုံးလျက် လူအများတို့အား အကျိုးပြုလျက် နေထိုင်တော်မူ၏။

ဤဇာတ်တော်ကား သစ္စာတရားကို ကိုင်စွဲ၍ ကျင့်သုံးလျှင် မည်သည့်အရာကိုမဆို အောင်မြင်နိုင်ကြောင်းကို ဖော်ပြပါသည်။ ရသေ့ကြီးသည် ဘုရားအလောင်းတော် ဖြစ်ပြီး၊ မောင်ကုက္ကုရုက္ခေတ္တသည် ထိုအချိန်၌ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။